2 marca w Bezwoli żołnierze 23 Batalionu Lekkiej Piechoty spotkali się z rodziną swojego patrona – por. Roberta Domańskiego ps. „Florian”. Podczas wizyty potomkowie oficera przekazali do jednostki rodzinne pamiątki: kronikę, zdjęcia i dokumenty związane z jego działalnością w podziemiu. Batalion nosi jego imię od 23 maja 2021 roku, decyzją Ministra Obrony Narodowej nr 71 z 20 maja 2021 r.

Rodzinne pamiątki trafiły do batalionu

Spotkanie odbyło się w siedzibie jednostki w Bezwoli. Wzięli w nim udział żołnierze batalionu oraz najbliżsi patrona. Na ręce dowódcy przekazano kronikę rodzinną ze zdjęciami, dokumentami i zapiskami „Floriana”.

Materiały te stanowią świadectwo działalności konspiracyjnej oraz powojennych losów por. Roberta Domańskiego.

Przekazane archiwalia mają zostać włączone do zbiorów jednostki jako źródło wiedzy o patronie dla kolejnych roczników żołnierzy.

Imię nadane w Lublinie

23 Batalion Lekkiej Piechoty otrzymał imię por. Roberta Domańskiego podczas uroczystości w Lublinie 23 maja 2021 roku. Tego dnia nadano tradycje i patronów pododdziałom 2 Lubelskiej Brygady Obrony Terytorialnej. Podstawą była Decyzja MON nr 71 z 20 maja 2021 r.

 

Kim był „Florian”

Robert Domański urodził się 1 stycznia 1925 roku we wsi Krzywda w powiecie łukowskim. 9 lutego 1940 r., mając 15 lat, został zaprzysiężony w ZWZ na Zamojszczyźnie i przyjął pseudonim „Jarach”. Służył w oddziale bojowym dowodzonym przez cichociemnego por. Mariana Gołębiewskiego.

W maju 1943 r. objął dowództwo własnego oddziału dywersji na terenie II Regionu AK Biała Podlaska. Był też szefem saperów w oddziale Stefana Wyrzykowskiego „Zenona”. Uczestniczył w akcjach przeciwko Niemcom, walczył pod Kozłami i Witorożem w czasie Akcji Burza oraz brał udział w walkach o wyzwolenie Międzyrzeca Podlaskiego.

W styczniu 1945 r. otrzymał rozkaz utworzenia Oddziału Samoobrony Ruchu Oporu AK. Przyjął wówczas pseudonim „Florian”. Oddział skupiał głównie żołnierzy AK z Kresów Wschodnich i prowadził akcje przeciwko okupantowi oraz komunistycznemu aparatowi represji. Po rozwiązaniu ROAK w 1945 r. Domański związał się ze Zrzeszeniem Wolność i Niezawisłość, obejmując dowództwo w okręgu Radzyń Podlaski.

W marcu 1947 r. ujawnił się w Warszawie i zakończył działalność w podziemiu. W kolejnych latach był nękany przez służby bezpieczeństwa i odmawiał współpracy. Zmarł w 1995 roku w Nowej Hucie. Został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami oraz Krzyżem Armii Krajowej.