Budynek mieszkalny nad Zalewem Zemborzyckim, z dużą ilością światła, drewnianymi detalami i wspólnym tarasem widokowym – tak wygląda projekt przygotowany przez studentki Politechniki Lubelskiej. Jagoda Wawszczak i Vladyslava Vambol szukały miejsca, które pozostaje częścią Lublina, a jednocześnie pozwala odsunąć się od miejskiego hałasu. Ich wybór padł na Zemborzyce, gdzie architekturę podporządkowały wodzie, zieleni i otwartej przestrzeni.

Miasto blisko, Zalew tuż obok

Punktem wyjścia była lokalizacja. Autorki chciały połączyć dostęp do miejskiej infrastruktury z codziennym kontaktem z przyrodą. Zemborzyce dawały im dokładnie taki układ – w granicach miasta, ale z wodą, zielenią i przestrzenią sprzyjającą odpoczynkowi.

– Punktem wyjścia do projektu było znalezienie miejsca, które pozwala połączyć zalety życia w mieście z bliskością natury. Szukałyśmy lokalizacji, która znajduje się w obrębie miasta, ale jednocześnie daje też poczucie przebywania poza jego intensywną strukturą – opowiadają autorki Jagoda Wawszczak i Vladyslava Vambol. – Miasta są intensywne, pełne ruchu, hałasu i dużej liczby bodźców. Dlatego zależało nam na zaprojektowaniu miejsca, w którym człowiek nadal może korzystać z infrastruktury miejskiej, ale jednocześnie ma możliwość codziennego kontaktu z przyrodą.

Ten wybór wpłynął na całą koncepcję. Budynek miał pozostać spokojnym tłem dla krajobrazu, zamiast przyciągać uwagę skomplikowaną formą.

Prosta bryła i mieszkania skierowane do światła

Najwięcej pracy wymagały elewacja i ostateczny kształt obiektu. Powstało kilka koncepcji i wiele szkiców, zanim studentki znalazły rozwiązanie, które łączy współczesną architekturę z charakterem miejsca.

– Dużo czasu zajęło opracowanie elewacji i ostatecznej formy budynku. Powstało kilka różnych koncepcji i wiele szkiców. Trudne było znaleźć taki język architektoniczny, który z jednej strony byłby nowoczesny i interesujący, a z drugiej nie dominował nad naturalnym otoczeniem – mówią projektanki.

Bryła pozostała prosta, a jej układ zaplanowano tak, by wszystkie mieszkania były dobrze nasłonecznione. Balkony podtrzymują drewniane słupki i belki, które nawiązują do zadrzewionych terenów w sąsiedztwie Zalewu Zemborzyckiego.

W projekcie dominują jasny beton i jasne drewno. Beton odpowiada za prostą, współczesną formę, drewno wprowadza naturalny detal. Skala budynku oraz sposób zagospodarowania terenu zostały dopasowane do istniejącej zabudowy.

Biała cegła prowadzi do klatek schodowych

Wyraźnym elementem elewacji są wejścia do budynku. Klatki schodowe zostały zaznaczone ażurową białą cegłą biegnącą przez całą wysokość obiektu. Od środka projektantki osłoniły ją szkłem.

– Klatki schodowe wyróżniłyśmy ażurową białą cegłą, która biegnie przez całą wysokość obiektu. Od wewnątrz osłoniłyśmy ją szkłem, dzięki czemu budynek zachowuje dobrą efektywność energetyczną. Ażurowa elewacja przepuszcza światło i tworzy wewnątrz ciekawą grę światła i cienia. Dzięki temu wygląd budynku zmienia się w zależności od pory dnia, światła i pogody – zaznacza Jagoda Wawszczak.

Zmiany pojawiają się także w strefie wejściowej. Pochylnia została połączona z zielenią, dzięki czemu wpisuje się w układ dojścia do budynku i całą kompozycję terenu.

– Głównym założeniem było stworzenie nowoczesnej, ale spokojnej architektury, która nie będzie konkurować z naturalnym krajobrazem – podkreśla Wawszczak. – Ciekawym elementem jest również strefa wejściowa. Pochylnia została połączona z zielenią, dzięki czemu element wynikający z dostępności budynku nie wygląda jak obca, techniczna forma, lecz staje się częścią kompozycji.

Na dachu zaplanowały wspólny taras

Elementem, z którego projektantki są najbardziej dumne, jest taras widokowy. Pierwsza wersja zakładała wykorzystanie większej części dachu. Później koncepcja została zmniejszona i powiązana z najwyższą kondygnacją.

– Początkowo rozważałyśmy wykorzystanie większej części dachu jako tarasu, ale ostatecznie zdecydowałyśmy się na rozwiązanie bardziej kameralne: zmniejszyłyśmy część najwyższej kondygnacji i przeznaczyłyśmy fragment dachu na przestrzeń wspólną – opowiada studentka Politechniki Lubelskiej. – Dzięki temu udało się stworzyć miejsce widokowe bez przekształcania całej powierzchni dachu.

W ten sposób część dachu pozostała elementem bryły, a wydzielony fragment został przeznaczony na wspólną przestrzeń z widokiem na otoczenie Zalewu Zemborzyckiego.